Van links naar rechts: Marcel van Roosmalen, Gijs Groenteman en Wendo Kroon.

Het harde leven van Koekenbakkers

//

ARNHEM – Marcel van Roosmalen en Gijs Groenteman traden afgelopen vrijdag op in het Stadstheater met hun programma ‘De Pannenkoekencaravan’. Wendo Kroon, fan van het eerste uur, bezocht de voorstelling voor de Arnhemsche Courant en schreef een recensie.

(Door: Wendo Kroon)

Omdat we bij de Arnhemsche Courant bezig zijn met een filmproject over toegankelijkheid in Arnhem, gingen we samen met Bas die in een rolstoel zit op onderzoek uit in onze prachtige schouwburg.

Naar het theater gaan met een rolstoel is prima te doen, als je tenminste weet op welk liftknopje je moet drukken. Nadat we iedere verdieping hadden gehad, waren we net op tijd voor de voorstelling. Gijs Groenteman en Marcel van Roosmalen praatten ons bij over het wel en voornamelijk wee van het runnen van een Pannenkoekencaravan. Ze hebben het niet makkelijk gehad, en dat snap ik als horeca-eigenaar maar al te goed.

De zaal is stampvol en vol verwachting over onze Marcel, die per slot ook uit Arnhem komt en dus een van ons is. Naar alle waarschijnlijkheid hebben Marcel en Gijs hun populariteit te danken aan de hit-podcast ‘Weer een dag’, waar ik elke dag mee op sta. Niks zo lekker als opstaan met vriendelijk gekeuvel en gezellig gehinnik tussen het klagen en nuilen door.

Bordkartonnen caravan

Op het podium staat een bordkartonnen gevel van een roze met gele pannenkoekencaravan. Even verderop staat een tafel met twee stoelen. Om helemaal in de pannenkoekensfeer te komen is er boven het podium een rij lampjes opgehangen.

Direct na opkomst laten Marcel van Roosmalen en Gijs Groenteman (de zoon van Hanneke Groenteman) weten dat we er niet teveel van moeten verwachten. Ze gaan ons vertellen over hun avontuur met de Pannenkoekcaravan.
“Daarna gaat het licht uit en krijgen we applaus”, kondigt Van Roosmalen vast aan.

Het duo besloot tot het oprichten van een mobiel pannenkoekenimperium toen hun journalistieke carriere in het slop raakte. Van Roosmalen en Groenteman vertellen dat ze goed hebben nagedacht over hun horecaonderneming, want aan pannenkoeken zou je in principe goed kunnen verdienen en het kost geen drol om ze te maken.
“Hooguit twee dubbeltjes per pannenkoek, dus je hebt een hele grote marge. De pannenkoek is een eerlijk product en bijna iedereen lust het eigenlijk wel.”

De aankoop van de Pannenkoekencaravan ging niet van een leien dakje. Een handjeklap deal bij van Kammen op het platteland van Friesland had ze binnen enkele minuten een caravan opgeleverd, maar al snel kwamen de pannenkoekenbakkers erachter dat de wagen met twee verschillende wielen en een gebroken as niet bruikbaar was. Dan moet je wel heel veel pannenkoeken verkopen om dit verlies in te halen.

Leedvermaak en herkenning

Met de nodige zelfreflectie en gortdroge humor vertellen zij over hun leven en roddelen ze over mensen die ze kennen, met naam en toenaam. De toenmalige ex van Marcel, Veronique Vetjens komt er bekaaid vanaf. Het kabbelt rustig door en het gaat overal en nergens over. Ik krijg het gevoel dat ik in het café met ze aan tafel zit.

De voorstelling is een feest van leedvermaak en herkenning. Vooral Marcel is aan het woord en op eerlijke wijze vertelt hij over zijn luie houding ten opzichte van de pannenkoeken business, Vitesse, kabouters en zijn strijd om als journalist aan het werk te willen gaan.

Wij lachen mee met het aanstekelijke gehinnik van Gijs over het leed wat Marcel nou toch allemaal is overkomen. Met een subtiele Arnhemse tongval leest hij een aantal keren zeer verdienstelijk voor over de normale zaken van het leven, de dood en het onoverkomelijk menselijk leed.

Tweekoppig klaagdier

Bijna twee uur lang luisteren we ontspannen naar dit tweekoppige klaagdier en sluiten we de avond af met een filmpje met een piepjonge Gijs en Marcel in een Omroep Gelderland nieuwsitem over de Pannenkoekencaravan. Alles bij elkaar was het een hartverwarmende, knullige en verfrissende ervaring.

Daarna natuurlijk naar de signeersessie want Bas heeft het boek ‘Totaal’ gekocht en daar wil hij een handtekening in gezet zien. Ik wil op de foto met de heren. Als ik zeg dat ik dit stukje ga schrijven voor de Anhemsche Courant zegt Gijs zachtjes: “Zal je wel een beetje lief voor ons zijn?”

Bij deze!

Vorige artikel

Arnhems succes met bier en bloempotten

Volgende artikel

Inwoners van Arnhem zijn het geldpakhuis van de nieuwe coalitie

Tip: