Op vrijdag 30 januari 2026 wordt tijdens de Uitnacht de Cultuurprijs Arnhem uitgereikt. De prijs, ter waarde van €10.000, is een aanmoedigingsprijs voor een talentvolle kunstenaar of een groep makers die met vernieuwend werk het culturele klimaat van de stad versterken. Voor deze editie zijn er drie genomineerden geselecteerd: beeldend kunstenaar Niels van Bunningen, creatieve broedplaats The Hub Arnhem en filmmaker Amir Zaza.

Speciaal voor de Arnhemsche Courant stellen zij zich voor in een reeks van drie interviews en vertellen zij hoe de prijs kan bijdragen aan de verdere ontwikkeling en zichtbaarheid van hun werk.

Maak kennis met filmmaker Amir Zaza

Kun je in je eigen woorden vertellen wat je doet, en waar mensen jou vooral van zouden kunnen kennen?
Ik ben filmmaker en regisseur en maak nu zo’n vijf jaar films. Veel mensen kennen mij nog niet echt, ik sta nog aan het begin van mijn carrière, maar de afgelopen jaren is mijn werk wel steeds meer gezien.
In 2022 studeerde ik af met de korte film It Will Rain. Met deze film werd ik genomineerd voor de internationale Student Academy Awards, de studentenfilmprijs van de Academy of Motion Picture Arts and Sciences, bekend van de Oscars.
Mijn debuutfilm Close Your Eyes Hind maakte ik later, en dat project voelde meteen als een belangrijk keerpunt. Het was een film die ik móést maken. Dat Close Your Eyes Hind in 2025 werd bekroond met het Gouden Kalf voor Beste Korte Film is nog steeds onwerkelijk. Die erkenning gaf me het vertrouwen dat ik op de goede weg zit en bevestigde dat mijn verhalen niet alleen persoonlijk zijn, maar ook betekenis kunnen hebben voor een groter publiek

Wat betekent Arnhem voor jou als maker? Is er een plek, moment of gemeenschap in de stad die jouw werk heeft gevormd?
Arnhem heeft mij niet zozeer gevormd als maker, maar vooral als mens. Ik woon hier sinds 2015 en ben inmiddels elf jaar in Arnhem. Twaalf jaar geleden vluchtte ik uit Syrië en min of meer toevallig kwam ik hier terecht. Dat toeval is uitgegroeid tot een thuis. Arnhem voelt voor mij als een warme plek, niet vanwege de gebouwen of de straten, maar vanwege de mensen. De stad is voor mij de gemeenschap.
Indirect heeft Arnhem mijn werk natuurlijk wel geraakt. Door hier te wonen kwam ik in aanraking met initiatieven als Bridge to Liberation en liep ik stage bij Arteffects. Dat waren momenten waarop ik me realiseerde dat verhalen over oorlog en vrijheid ook hier leven, en dat het belangrijk is om die te blijven vertellen. Die ervaringen hebben me geïnspireerd om uiteindelijk de filmopleiding te gaan doen. In mijn films focus ik vaak op burgers en menselijke verhalen binnen conflicten — dat is geen toeval, maar komt voort uit wie ik ben en wat ik heb meegemaakt. Arnhem heeft me daarin niet gemaakt tot filmmaker, maar heeft me wel de ruimte en het vertrouwen gegeven om er één te worden.

Waar ben je het meest trots op in je werk tot nu toe – en waarom juist dat?
Waar ik tot nu toe het meest trots op ben, daar hoef ik niet lang over na te denken: dat is mijn laatste film, Close Your Eyes Hind. De film vertelt het waargebeurde verhaal van Hind Rajab. Met deze film wilde ik een klein beetje licht brengen in de duisternis en de vermoorde kinderen in Gaza een gezicht geven. Niet alleen de erkenning die de film kreeg maakt me trots, maar vooral het hele proces ernaartoe. Voor mij voelde het als het echte begin van mijn carrière.
Omdat het onderwerp gevoelig lag, heb ik ervoor gekozen de film als eigen productie te maken. Dat bracht risico’s met zich mee, ook met het oog op mijn toekomst als filmmaker. Gaandeweg wist ik toch een team om me heen te verzamelen: mensen die in het verhaal geloofden en bereid waren vrijwillig mee te werken. Daardoor konden we samen een geloofwaardige wereld neerzetten, iets wat bij zo’n beladen thema allesbehalve vanzelfsprekend is. Voor iedereen die betrokken was, voelde het als een risico, maar ook als een noodzaak. Deze film móést gemaakt worden. Gaza moest onder de aandacht komen, koste wat kost.
Dat de film uiteindelijk werd bekroond met een Gouden Kalf voelt als een bevestiging, maar mijn grootste trots zit in het feit dat het is gelukt om dit verhaal, ondanks alle obstakels, te vertellen.

Wat betekent de nominatie voor de Cultuurprijs Arnhem voor jou?
De nominatie voor de Cultuurprijs Arnhem betekent enorm veel voor mij, juist omdat het uit mijn eigen stad komt. Arnhem is mijn thuis en erkenning vanuit je directe omgeving voelt anders dan welke landelijke prijs ook. Hoe bijzonder het Gouden Kalf ook is, deze nominatie raakt mij persoonlijker. Het voelt als gezien worden door de mensen tussen wie ik leef en werk. Daarom ervaar ik deze nominatie als misschien wel waardevoller en intiemer dan het Gouden Kalf.

Stel: je wint de Cultuurprijs van €10.000. Wat zou je daarmee gaan doen?
Als ik de Cultuurprijs van €10.000 zou winnen, zou ik dat bedrag allereerst gebruiken om schulden af te lossen die zijn ontstaan tijdens het maken van mijn film. Zo’n project kun je niet “erbij doen” of vanaf de zijlijn promoten; daar moet je volledig voor gaan. Op dit moment werk ik naast het uitwerken van nieuwe filmideeën ook fulltime in een baan buiten de filmsector. Dat is nodig, maar het kost veel tijd en energie.
Na een vierjarige opleiding en inmiddels tien jaar bezig te zijn met film voelt het Gouden Kalf als een belangrijk bewijs dat ik een goede filmmaker ben. Die prijs is vooral symbolisch en brengt geen financiële ruimte met zich mee. Het prijzengeld van de Cultuurprijs zou mij juist die ruimte geven: om me fulltime te kunnen inzetten als filmregisseur en om mijn ideeën verder te ontwikkelen en daadwerkelijk te realiseren.