Nieuwe voorstelling van het Arnhemse muziektheatercollectief Ludvik in oude KEMA-hal.
In de enorme hal van het De Zoetenlaboratorium op het voormalige KEMA-terrein speelt het Arnhemse operacollectief Ludvik t/m zondag 12 april de muziektheatervoorstelling ‘Requiem’. Vanwege de grote belangstelling en het beperkt aantal plaatsen komen er in het weekend dubbele voorstellingen. Je diepste angsten ten grave dragen is het thema. “Maar we wilden er geen zware voorstelling van maken,” zegt componist Stan Geurts. “We hebben bewust gezocht naar humor en lichtheid. Mensen moeten, ondanks de zwaarte van het thema, naar huis gaan met het gevoel iets moois beleefd te hebben.”
(Tekst Henk Donkers, foto’s Ludvik)
Dat laatste is wat mij betreft zeker het geval. ‘Requiem’ is een voorstelling waar je als publiek volop deel van uitmaakt. Voordat je de enorme monumentale hal binnengaat word je gevraagd je diepste angsten op een papiertje te zetten en in een urn te stoppen. In de voorstelling word je lid van de praatgroep ‘Voorbij de angst’ en onderga je een ritueel om van je angsten af te komen, begeleid door drie voortreffelijke actrices/zangeressen (Anne Wielink, Maartje Goes en Raquel Benito Martin) en het koor van Arnhemse muziektheatergroep De Plaats. Dat zingt delen van de beroemde requiems van Mozart en Verdi alsmede gloednieuwe composities van Stan Geurts. Het publiek beweegt zich met de acteurs door het gebouw, niet alleen door de grote hal maar ook door de krochten ervan. Daardoor maak je kennis met de bijzondere geschiedenis van deze plek die zelden wordt opengesteld voor publiek.
Voor eens en altijd afscheid nemen van je diepste angsten, lukt niet (en is stiekem ook niet de bedoeling van de praatgroepleidster met haar megalomane plannen). “Het mag ook niet lukken”, aldus Geurts, “want angst beschermt ons ook. Je moet wel leren ermee om te gaan, er een zekere rust in vinden en deze accepteren. Dat is uiteindelijk het hoopvolle. Angst mag er zijn, maar moet niet je hele leven beheersen. Maak je angsten bespreekbaar, maar leer ook om ze los te laten. We hebben geen invloed op wat Trump doet, of de oorlogen in het Midden-Oosten of Oekraïne. Keer je er niet vanaf maar laat ze je ook niet opslokken.”
De voorstelling vertrekt vanuit een brede kijk op angst. Geurts: “Het gaat om angsten over de volle breedte, van angsten voor spinnen tot existentiële angsten zoals de dood of een derde wereldoorlog, zowel om individuele als collectieve angsten. Mensen kunnen hun eigen angsten in de voorstelling projecteren.”
De muzikale ruggengraat van Requiem bestaat uit delen van de dodenmissen van Mozart en Verdi waar Geurts eigen composities aan heeft toegevoegd. Geurts: ”We hebben gekozen voor het Lacrimosa van Mozart en het Dies Irae van Verdi, omdat veel mensen die wel eens gehoord hebben, ook al kennen ze die niet bij naam of weten ze niet wie ze gecomponeerd heeft. Daar heb ik eigen composities met flarden van andere requiems aan toegevoegd om de fragmenten te verbinden en de verhaallijn theatraler te maken. Ze slaan een brug naar het nu. Opera is een klassieke vorm die jongere generaties niet meer echt aanspreekt. We willen een oude muziektraditie toegankelijk en relevant te maken voor een nieuw publiek.”
Het gebouw speelt een belangrijke rol in de voorstelling. Geurts: “De praatgroep kwam eerder in een buurthuis bijeen en komt voor het eerst samen op een indrukwekkende locatie waarvoor megalomane plannen bestaan. Er zou een groot therapeutisch centrum, een Angst Afvoer Centrale (AAC), moeten komen om mensen van hun angsten te verlossen.”
Het gebouw symboliseert daarnaast ook wat de voorstelling wil vertellen: een verbinding tussen oud en nieuw. “Toen het werd gebouwd was elektriciteit iets nieuws waarmee hier op de KEMA uitgebreid geëxperimenteerd werd. Het gebouw staat ruim twintig jaar leeg. Nu is het onderdeel van de Electricity Campus Arnhem waar gewerkt wordt aan de groene stroom van de toekomst.”
Het De Zoetenlab zelf stelde de makers van de voorstelling ook voor grote uitdagingen. Geurts: “Toen ik als componist het gebouw voor het eerst zag, zag ik meteen enorme voordelen én enorme nadelen. Voor zang is het prachtig. Het werkt akoestisch bijna als een kerk. De klanken echoën mooi na, je kunt klanken mooi mengen. Maar voor gesproken teksten is het lastig. Als acteurs snel of tegelijk praten wordt het onverstaanbaar. Daar heeft regisseur Jasper van Hofwegen veel op geoefend met de actrices. De elektronisch versterkte muziek van ons keyboard (bespeeld door Ella Kamerich HD) was ook lastig. Bastonen nemen de ruimte heel snel over. We hebben veel geëxperimenteerd met het mixen van geluid.”
Tickets zijn te koop of via https://collectiefludvik.com/requiem/
Mooi artikel Henk! Ik stuur het door aan de koorleden