ARNHEM – Nog zo’n restaurant in de categorie ‘Arnhemse iconen’. Gelegen aan de Korenmarkt tussen herrietempels Aspen Valley en 5th Avenue, trekt zij voornamelijk ‘stapjeugd’ en dagjesmensen van de niet kritische soort, is mijn vooringenomen stelling. En authentieke Italiaanse pizza’s naar traditioneel receptuur eet je hier natuurlijk niet, vooroordeel ik verder. Voor de Arnhemsche Courant heb ik de laatste maanden restaurants in velerlei verschijningsvormen gerecenseerd. Mijn vooringenomenheid zet ik opzij voor de restaurantkeuze van vanavond: Restaurant Pinoccio!
Het is het begin van een stralende avond na een stralende dag, als wij de Korenmarkt oplopen en een tafeltje voor twee bezetten. Al rap heet een vlotte jonge serveerster ons vriendelijk welkom en neemt meteen de drankjes op, in ons geval een mooi ronde Passo del Sud appasimento van wijnhuis Progetto Vino uit Puglia (€ 28,50).
Goede hoop
Om ons heen zitten gasten van diverse pluimage. Veel jeugd toch wel -ha een terecht vooroordeel, zie je wel, ik heb gelijk!- maar naast ons een wat ouder stel van onze leeftijd (40+). We vangen op dat ze regelmatige gasten zijn. Dat belooft wat! Terugkerende gasten betekent toch dat het restaurant ‘iets’ goed doet! Mijn vooroordelen maken gepaste ruimte voor ‘goede hoop’.
We bestellen twee voorgerechten, namelijk een gemengde salade (€ 8,50) en gehaktballetjes met knoflook en kruiden in tomatensaus (€ 8,95). De salade oogt bij de eerste aanblik wat lukraak -op het simpele af- maar is verrassend goed op smaak door een fijne dressing en vers. Ook de portie is niet gering! De gehaktballen zijn loeiheet, wat magnetronverwarming doet vermoeden, maar zijn wat smaak betreft prima. Het vlees is wat aan de zachte kant, wat suggereert dat dit niet zelfgemaakt is, maar ingekocht. Persoonlijk vind ik grovere mengsels ook lekkerder. De tomatensaus heeft een mooie zuurheid die de knoflook goed draagt, waardoor het geheel resulteert in een hartige toets op de tong. De niet-aangemaakte rucola voegt weinig toe.
Zompige bedoening
Dan de hoofdgerechten. We bestellen een Pizza di Buffalo met kaas, buffelmozzarella, kappertjes en Spaanse pepers (€ 16,50). Als extra topping kiezen we voor salami. Het geheel lijkt een wat zompige bedoening, vanwege het hoge vrijgekomen vochtgehalte vanuit de mozzarella maar dat valt eigenlijk heel erg mee; het wordt niet papperig. De Spaanse pepers doen hun werk goed en zijn een prima tegenhanger naast de ‘vlakkere’ kazen. Ook de salami is in zijn kruidigheid en met zijn licht zoute karakter erg smakelijk. De bodem van deze pizza is op het eerste oog beduidend anders dan wat we gewend zijn. Deze lijkt minder luchtig en is niet voorzien van die mooie donkere blazen die een pizza dat bergachtige landschap geven op het bord. Toch is deze wel smakelijk en daardoor ook wel ‘eigen’.
Tenslotte komt er een dampend bord spaghetti aglio e olio (spaghetti met knoflook, olijfolie en rode peper) op tafel (€ 14,50). Naar mijn mening de oerpasta der pasta’s. Het zijn simpelheid en smaak die elkaar hier een ferme handdruk geven. De hoeveelheden knoflook, olie en pepers zijn perfect op elkaar afgestemd, zodat het gerecht nooit leunt naar één dominante smaak, maar juist heel compleet de smaakpapillen tart. Ook is de pasta prima beetgaar gekookt.
Vooroordelen zijn er om geslecht te worden. En als uw recensent moet ik toegeven: mijn vooroordelen rond dit restaurant zijn na deze avond flink geslonken. Eet u hier haute cuisine? Nee. Pretendeert het restaurant dat? Nee, geen moment. Zij pretendeert een smakelijke hap te bieden voor iedereen en daar slagen ze vanavond prima in. Of dat nou stapjeugd is, dagjesmensen met een beetje smaak of gewoon een 40+ recensent en zijn vrouw.
Gewoon gaan dus!
